De wilde (een jeugdfeuilleton) 2

Het koffertje zoemde drie maal indringend. Ze kwam met een schok overeind, klikte het open en pakte een draagbare telefoon. ‘Sander schat, wat doe je?’

Peter legde de boeken op de rand van de tafel. Ze boog zich voorover en luisterde ingespannen met een hand tegen haar vrije oor. ‘Spreek luider lieverd, het is hier zo’n herrie, je moet even je best voor me doen.’ Ze had blond haar waarop een grote zonnebril rustte en verspreidde de geur van sandelhout. Hij schatte haar achter in de dertig. Terwijl ze even naar hem glimlachte, liet ze zich traag tegen de leuning zakken. ‘Wat is dat nou weer voor een wonderlijk verhaal, Sander.’ Ze keek verontwaardigd. ‘Dan bel je de receptie.’

Peter dronk zijn glas bier leeg. Het is allemaal een kwestie van logisch opereren, het probleem ontleden, de diagnose vaststellen, concentratie bij de behandeling en eventuele complicaties koelbloedig tegemoet treden. Verder zal het leven heel ontspannen zijn. Minzaam groeten vanaf een houten veranda, inventiviteit en lauw bier.

Ze nam de telefoon van haar oor, keek er naar en stopte hem weer in het koffertje. De zonnebril gleed van haar voorhoofd. Hij sloeg zijn ogen neer voor zij zich weer oprichtte en las verder: “De laatste jaren zijn er meer statistische gegevens beschikbaar gekomen, hoewel de waarde daarvan relatief is omdat op microniveau slechts beschrijvende studies bestaan, hetgeen iedere vergelijking tot een hachelijke zaak maakt.” Peter zuchtte. Ik moet de situatie ter plaatse beoordelen. Je weet het nooit precies met mensen uit een zo andere cultuur. Alle voorstellingen zijn zinloos, ook al is het onvermijdelijk dat je je een beeld probeert te vormen. Maar geen romantiek, alsjeblieft niet dat romantische zelfbedrog van een roeping. Dat leidt alleen maar tot een deceptie.

De vrouw legde haar voeten weer op tafel. ‘Huilen als welkomstritueel?’

Hij schrok en keek haar aan.

‘Wat een droefheid op zo’n mooie dag als vandaag.  Neem me niet kwalijk, maar ik zie het toevallig op je blocnote staan. Haar stem zakte opnieuw. ‘Psychologie? Heb ik altijd interessant gevonden. De achtergronden van de raadsels in je omgeving. Begrip. Ik heet Paula.’

Hij pakte haar uitgestoken hand en noemde schor zijn naam. Ik ben een middel tegen verveling, een prikkel om haar versufte zinnen te activeren.

Ze duwde de zonnebril omhoog. ‘Ik wist het. Zoals je daar zit en naar de mensen kijkt. Iets voyeuristisch hebben jullie allemaal. Ik heb zo veel van jouw collega’s ontmoet.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Ik mis de objectiviteit, wil iedereen altijd aan mijn hart drukken; ik zou een ramp zijn.’

lees verder